- Grupa poetów – skandalistów, artystów krytycznych wobec władzy.
- Określenie twórców funkcjonujących na marginesie oficjalnego życia literackiego i społecznego, często buntujących się przeciwko obowiązującym normom, konwenansom i mieszczańskiemu stylowi życia.
- Ich biografie nierzadko łączyły się z samotnością, skandalem, autodestrukcją, uzależnieniami, poczuciem niedostosowania i przedwczesną śmiercią.
- Sprzeciwiali się również Kościołowi i tradycyjnym formom obyczajowym.
- Kontestowali rzeczywistość społeczno-polityczną powojennej Polski.
- Określenie nawiązuje do francuskiego terminu „poètes maudits” – „poeci przeklęci”, kojarzonego m.in. z Arthurem Rimbaudem i Paulem Verlaine’em.
- Poeci za życia wzbudzali wiele kontrowersji, zaś po śmierci wokół ich biografii narosło wiele mitów i legend.
- Przedstawicielami byli:
- Andrzej Bursa, poeta kontestujący społeczne konwenanse, posługujący się ironią, groteską i brutalnym językiem,
- Edward Stachura, twórca związanego z motywami wędrówki, wolności, samotności i poszukiwania sensu istnienia,
- Stanisław Grochowiak, szczególnie we wczesnej twórczości, ze względu na fascynację brzydotą, cielesnością, śmiercią i odrzuceniem estetycznych konwencji,
- Ryszard Milczewski-Bruno, poeta outsidera, którego twórczość i biografia łączyły się z buntem, alkoholem, wędrówką i autodestrukcją.
- Rafał Wojaczek, poeta buntu, samotności, cielesności, śmierci i autodestrukcji.
- Warto pamiętać, że „poeci wyklęci” nie tworzyli jednej polskiej grupy literackiej ani programu artystycznego.
- Jest to raczej określenie pewnego typu twórcy i postawy wobec życia, społeczeństwa oraz literatury.