- Krótki łamaniec językowy w formie poetyckiej.
- Wiersz zawiera wiele spółgłosek szczelinowych i zwartoszczelinowych: trz, chr, drż, skrz, chrz, wrz,.
- Ta ich bliskość sprawia, że głośne odczytanie utworu jest trudne artykulacyjnie.
- Można na nich gimnastykować się z językiem.
- Skoro wiersz, to i środki stylistyczne:
- onomatopeje i wyrazy dźwiękonaśladowcze: chrzęszczą, wrzeszczy, drży – oddają odgłosy natury,
- aiteracja – powtarzalność podobnych głosek wzmacnia rytm i melodyjność tekstu,
- personifikacja: cietrzew w swetrze – zabawne przypisanie cech ludzkich zwierzęciu wprowadza element humoru,
- ym parzysty (wietrze – swetrze, chrząszczy – gąszczy) porządkuje strukturę wiersza.
- Utwór plastyczny obraz przyrody:
- wiatru,
- deszczu,
- zboża,
- leśnej gęstwiny.
- Dynamikę podkreślają czasowniki ruchu i dźwięku (drży, chrzęszczą, drepcząc), co sprawia, że scena wydaje się żywa i ruchliwa.
- Funkcje wiersza:
- edukacyjna – dobry materiał do ćwiczeń dykcyjnych i logopedycznych,
- ludyczna (zabawowa) – humor językowy i absurdalne zestawienia wywołują uśmiech
- estetyczna – pokazuje możliwości brzmieniowe języka polskiego.
- Wiersz pokazuje, że język może być materiałem do zabawy i eksperymentu.
Trzódka piegży drży na wietrze,
chrzęszczą w zbożu skrzydła chrząszczy,
wrzeszczy w deszczu cietrzew w swetrze
drepcząc w kółko pośród gąszczy.