- Typowy, choć niewielki łamaniec językowy.
- Przedstawia ptaka w jego naturalnym działaniu, dzięcioł kuje pień drzewa, zdobywając pokarm lub tworząc dziuplę.
- Istotne jest podkreślenie, że pracuje dobrowolnie i z chęcią.
- Oparty na skupieniu głosek nosowych i miękkich (ń / ni – czarny, pień, ci / ć – chęcią, ciął) oraz powtarzalności cząstki („-ęć / -ął”).
- Krótki, ale pojawił się w nim rytm i rym wewnętrzny (chęcią – ciął), co daje utworowi melodyjność.
- Trudność artykulacyjna polega na szybkim przechodzeniu między miękkimi spółgłoskami i samogłoskami nosowymi (ę, ą).
- Poetka zastosowała następujące środki stylistyczne:
- aliterację, tj. powtórzenia podobnych głosek (cz–ć–ci–ń),
- rym wewnętrzny – chęcią – ciął,
- minimalizm językowy, oszczędność słów,
- personifikację – „z chęcią”.
- Wnioski:
- dobry tekst do zabaw z językiem,
- niekiedy rytm i brzmienie są ważniejsze od fabuły,
- prosty język bywa niekiedy wymagający, szczególnie artykulacyjnie.
Czarny dzięcioł
z chęcią
pień ciął.