- W romantyzmie poeta był postrzegany jako jednostka wyjątkowa, obdarzona szczególną wrażliwością, wyobraźnią i zdolnością poznawania rzeczywistości niedostępnej zwykłym ludziom.
- Nie był jedynie twórcą literatury, przypisywano mu rolę przewodnika duchowego, wieszcza i przywódcy narodu.
- Romantyczny poeta często pozostawał samotny i niezrozumiany, ale jednocześnie czuł się odpowiedzialny za społeczeństwo i ojczyznę.
- Dzięki intuicji, uczuciu i natchnieniu miał dostrzegać prawdy, których nie można poznać wyłącznie za pomocą rozumu.
- Oczekiwano od niego słów o randze czynu i wizjonerstwa, postrzegano go bowiem jako profetę, który dzięki poetyckiemu natchnieniu:
- widzi więcej niż inni,
- rozszyfrowuje nadnaturalne, nieempiryczne porządki bytu,
- prorokuje przyszłość.
- Taki poeta miał tworzyć utwory:
- wzywające do walki w obronie ojczyzny,
- propagować bezkompromisowy heroizm,
- dawać osobisty przykład heroizmu.
