- Wiersz ma charakter humorystycznego łamańca językowego,
- Jego bohaterami są gbur i szczur.
- Ich wzajemne obrażanie się prowadzi do zabawnej awantury, w której żaden z uczestników nie zamierza ustąpić.
- Utwór ukazuje, jak łatwo nieprzemyślane słowa i wzajemne docinki mogą wywołać konflikt.
- Poetka zastosowała następujące środki stylistyczne:
- aliterację, nagromadzenie głosek „sz”, „cz”, „rz”, „r” i „bur” utrudniających wymowę i nadających wierszowi rytm,
- onomatopeje, „Szur, szur, szur!” oraz „Bur, bur, bur!” naśladujące odgłosy poruszania się szczura i burczenia gbura,
- powtórzenia, podkreślające komizm sytuacji i dynamikę kłótni,
- personifikacje, szczur mówi, obraża się i uczestniczy w sporze niczym człowiek.
- rymy , nadają utworowi melodyjność i ułatwiają zapamiętywanie tekstu.
- Wiersz w żartobliwy sposób przypomina, że obrażanie innych prowadzi do niepotrzebnych konfliktów, a wzajemna złośliwość jedynie podsyca nieporozumienia.
Gbur szczurowi burknął szczerze:
– Szczur to strasznie szpetne zwierzę.
Po przemowie szczerej gbura
rozgorzała awantura…
– Gruby gbur! – skrzeczał szczur.
– Szpetny szczur! burczał gbur.
Ścigał gbur burego szczura,
ganiał szczur szczerego gbura.
Szur, szur, szur! … szurał szczur.
Bur, bur, bur… burczał gbur.
Kiedy skończy się ten spór?