- Utwór jest humorystycznym łamańcem językowym.
- Opiera się na zabawie słowami o podobnym brzmieniu: drab, grab, grabie, grabiami.
- Bohaterem jest głodny drab, który próbuje strącić z grabu gruszki, nie zdając sobie sprawy, że owoce te nie rosną na tym drzewie.
- Rozgniewany grab przemawia ludzkim głosem i odsyła nieproszonego gościa na wierzbę.
- Poetka zastosowała następujące środki stylistyczne:
- aliterację, nagromadzenie głosek „gr”, „dr” i „br” utrudniające wymowę i nadające tekstowi rytm.
- onomatopeja „Łup, bum, klap!” naśladuje odgłosy uderzeń,
- personifikację, grab mówi, stęka i upomina draba,
- rymy: „drab – grab”, „łapie – drapie”, „stukać – szukać” nadające utworowi melodyjność.
- absurd i humor słowny, poszukiwanie gruszek na grabie, a następnie na wierzbie, nawiązuje do powiedzenia „obiecywać gruszki na wierzbie”.
- Utwór w żartobliwy sposób pokazuje, że niewiedza połączona z nadmierną pewnością siebie może prowadzić do absurdalnych zachowań.
- Stanowi doskonałe ćwiczenie poprawnej wymowy i dykcji.
– Coś bym zjadł… – mruczy drab.
Grabie dzierży w grubej łapie
i na grab się z nimi drapie.
Łup, bum, klap! Łup, bum, klap!
Drab grabiami trąca grab,
drzewo stęka, a drab rad:
– Zaraz spadnie gruszek grad!
– Przestań, drabie! Zabierz grabie!!!
Wszak na grabie klapsów brak! –
grab do draba gada tak.
– Zamiast mnie grabiami stukać,
idź na wierzbie gruszek szukać!