- Utwór jest przykładem instrumentacji głoskowej, czyli świadomego operowania dźwiękiem.
- Występuje w nim nagromadzenie trudnych głosek.
- Opiera się na intensywnym powtarzaniu zbitek ( „trz” , „cz”, „sz”), co jest celowym zabiegiem fonetycznym.
- Powtarzalność „trz” tworzy efekt terkotania, dźwiękonaśladowczości (trze, trzeszczą, trzaskiem, trzepią).
- Powtarzalność wzmacnia także efekt komiczny i ułatwia zapamiętanie tekstu.
- To typowy łamaniec językowy, ćwiczący sprawność narządów mowy, dykcję, różnicowanie głosek szumiących i zwarto-szczelinowych.
- Występują rymy parzyste (trzciny – trzmieliny, Trzebyczki – trzewiczki).
- W wierszu mamy absurdalną scenkę, która służy zabawie językiem.
W Trzebiszewie trzmiel trze trzciny,
trzeszczą w Tczewie trzy trzmieliny,
a trzy byczki znad Trzebyczki
z trzaskiem trzepią trzy trzewiczki.