Grzesiuk Stanisław

Stanisław Grzesiuk

( (6 maja 1918, Małków – 21 stycznia 1963, Warszawa)

 

Dzieciństwo i młodość spędził na warszawskim Czerniakowie, biednej dzielnicy stolicy.

Mieszkał z rodzicami w dość trudnych warunkach, nauka nie byłą jego priorytetem.  Po szkole powszechne podjął pracę w zakładach radiotechnicznych, został czeladnikiem i chciał ukończyć państwowe kursy w tym kierunku.

W kampanii wrześniowej wstąpił do wojska, do Warszawy wrócił po kapitulacji miasta.

Walczył w konspiracji, w 1940 oku aresztowany podczas łapanki trafił na roboty do Niemiec.

Próbował uciec z gospodarstwa , gdzie pracował i trafił do obozu w Dachau (4 kwietnia – 16 sierpnia 1940), następnie do obozu Mauthausen-Gusen, gdzie przebywał do 5 maja 1945, kiedy to obóz wyzwolili Amerykanie.

W lipcu 1945 wrócił do kraju, ożenił się, zapisał do Polskiej Partii Robotniczej, pracował jako instruktor partyjny, później w kilku warszawskivch szpitalach na stanowiskach administracyjnych, był radnym stolicy.

Pobyt w obozach wpłynął negatywnie na jego zdrowie, zmarł na gruźlicę.

Popularyzował folklor stolicy, śpiewał uliczne piosenki, np. Czarna Mańka, Siekiera, motyka, Bujaj się Fela, Bal na Gnojnej, Ballada o Felku Zdankiewiczu, Komu dzwonią, U cioci na imieninach oraz Nie masz cwaniaka nad warszawiaka. 

Pochowano go na cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Twórczość:

  • „Pięć lat kacetu” (1958),
  • „Boso, ale w ostrogach” (1959),
  • „Na marginesie życia ‚ (964),
  • „Klawo, jadziem” (2019).