- Wiersz z grupy łamańców (trzeszczyków językowych), wspomagający poprawną wymowę.
- Autorka nagromadziła w tekście podobnie brzmiące wyrazów, rytmiczne powtórzenia i absurdalne sytuacje.
- Utwór prezentuje grupę kowbojów zgromadzonych na kole znajdującym się w pobliżu boi, a każdy z nich wykonuje zaskakującą czynność”
- pierwszy kowboj doi krowę,
- drugi poi węża boa,
- trzeci kroi wodę w kostkę,
- czwarty umieszcza soję w słojach,
- piąty niepokoi boję,
- Mamy zestawienie następujących wyrazów o podobnym brzmieniu, takich jak: koło, boi, kowboi, doi, poi, boa, kroi, soi, słoi, broi, stroi.
- Ważnymi zabiegami są:
- powtórzenia głosek i sylab – utrudniają szybkie, bezbłędne wypowiadanie kolejnych wersów.
- podobieństwo fonetyczne wyrazów – wymaga skupienia i precyzyjnej artykulacji,
- rymy – nadają tekstowi melodyjność i ułatwiają zapamiętywanie,
- rytmizacja wypowiedzi – sprzyja ćwiczeniu tempa i płynności mówienia,
- gra znaczeń – wykorzystuje podobieństwo brzmieniowe słów oznaczających różne przedmioty, czynności i stany emocjonalne.
Szczególnie trudne jest szybkie wypowiedzenie fragmentu: „bo się boi bujającej w koło boi”, w którym nagromadzenie podobnych dźwięków zwiększa ryzyko pomyłek językowych
- Komizm utworu wynika przede wszystkim z zestawienia nieprawdopodobnych sytuacji z pozornie zwyczajnymi czynnościami.
Koło boi koło stoi.
A na kole aż się roi od kowboi.
Jeden kowboj krowę doi,
drugi węża boa poi,
trzeci wodę w kostkę kroi,
czwarty soję pcha do słoi,
piąty boję niepokoi.
A ostatni z nich nie broi,
tylko drży i miny stroi,
bo się boi bujającej w koło boi.