- Krótki i żartobliwy wierszyk utrzymany w lekkim, dziecięcym stylu.
- Autorka oparła go na zabawie słowem i dźwiękiem.
- Czytelnik obserwuje prostą scenkę, jak kotek i kotka spacerują po płotku, starając się nie wejść w błoto.
- Sytuacja jest zwyczajna, ale ukazana w sposób rytmiczny i melodyjny, co nadaje jej humorystyczny charakter.
- Najważniejszą cechą tego wiersza jest gra językowa, w tym:
- zdrobnienia („kotek”, „kotka”),
- powtórzenia oraz wyrazy dźwiękonaśladowcze („tuptać”, „tytłać”)
- podobnie brzmiące wyrazy („płotek” – „błotko” – „kudłów błotkiem”).
- Takie zabiegi autorki sprawiają, że tekst brzmi zabawnie, łatwo wpada w ucho.
- Utwór ma walor obrazowy, czytelnik może wyobrazić sobie ostrożnie kroczące kotki, które unikają ubrudzenia się błotem.
- Całość jest lekka, pogodna i może pełnić funkcję ćwiczenia językowego, np. w nauce poprawnej wymowy.
- Utwór pokazuje, że język może być źródłem zabawy – nie tylko przekazuje treść, ale też bawi brzmieniem i rytmem.
To – to płotek, a to – błotko,
A tu tupta kotek z kotką –
słodko kotkom tuptać płotkiem
I nie tytłać kudłów błotkiem.