„Nos” Ryszarda Marka Grońskiego

  • Tytuł wiersza kierunkować moze czytelnika w różne strony.
  • Podmiot liryczny nie ujawnia się.
  • Jest nim prawdopodobnie właściciel psa.
  • I czytelnik może już skojarzyć, że chodzi właśnie o nos psa.
  • Zna on doskonale swojego zwierzaka .
  • Wie, że zawsze z radością wita swego pana, sprawdza jaki ma humor
  • Pies to niezwykły przyjaciel, doskonałe lekarstwo na złe dni i smutki.
  • Zawsze jest, zawsze się cieszy na widok pana i poprawia samopoczucie.
  • Wiersz ma 4 storify, z taką samą liczbą wersów i sylab w każdej linijce.
  • Jest dzięki temu rytmiczny, a rytmikę podnoszą dodatkowo dokładne rymy o układzie abab.
  • Wiersz ma pogodny nastrój.

Kiedy smutny wracasz z miasta,
Kiedy łamie ci się głos
Czarny niby czarna pasta
Koło ciebie krąży…
Nos.

Najpierw milczkiem, najpierw z dala,
Przestrzegając reguł gry,
Jak detektyw Nos ustala,
Skąd się bierze nastrój zły.

Potem, gdy już Nos przyczyny
Twojej kwaśnej miny zna,
Wie, że sposób jest jedyny,
Jedna rada… Właśnie ta:

Wspiąć się, jak roślinka pnąca,
Zlizać z twarzy krople łez…
Nagle czujesz: pies cię trąca!
Nosem trąca cię twój pies!