- W literaturze to obrazowanie ukazujące przestrzenie charakterystyczne dla:
- wizji,
- snu,
- halucynacji,
- wyobraźni,
- proroctwie,
- marzeń.
- Obrazowanie to ukształtowane jest w sposób nienaśladujący realną rzeczywistość, czyli nie istnieje realnie w świecie przedstawionym.
- Jest kreowane przez świadomość bohatera albo ma charakter nadprzyrodzony.
- Szczególne znaczenie ma w literaturze romantycznej, w której wizje pozwalały przekraczać granice świata realnego i ukazywać rzeczywistość duchową, metafizyczną oraz tajemniczą.
- Przestrzeń wizyjna może być symboliczna i nierealistyczna – nie musi podlegać prawom czasu, przestrzeni ani logiki.
- Często służy ukazaniu wewnętrznych przeżyć bohatera, jego lęków, pragnień, a także przekazywaniu proroctw i prawd niedostępnych rozumowemu poznaniu.
- Przykład:
- widzenia i wizje w Dziadach cz. III Adama Mickiewicza, np. Widzenie księdza Piotra.
