Skamander [cechy charakterystyczne całej grupy]

Skamandryci (1920) to najważniejsza grupa poetycka Polski międzywojennej,   nie ogłosili własnego programu poetyckiego, ale ich twórczości dają się zauważyć kategorie wspólne, wyrażali się bezpośrednio we własnej twórczosci:

  • nazwa Skamander oznacza potok płynący nieopodal Troi (wspomniany został w dramacie „Akropolis” St. Wyspiańskiego),
  • nowy bohater i nowy odbiorca, zwykły szczęśliwy człowiek, prosty zjadacz chleba,
  • dystansowanie się od wizji Polski jako dziejów cierpień narodu i od wzniosłej misji przypisywanej Polakom,
  • odrzucenie „wielkiego patriotyzmu”, trend nazywany apatriotyzmem, zwyczajność, bez wzniosłego patosu,
  • brak akceptacji dla modelu literatury jako pełnej patosu i powagi posłannictwa narodowego,
  • patriotyzm powiązany z codzienną radością, satysfakcją szarego zwykłego życia, zachwyt nad wolnością,
  • dostrzeganie piękna w zwykłych przejawach życia, fascynacja istnieniem w każdej sytuacji,
  • dynamika opisów, intensyfikowanie wrażeń zmysłowych,
  • kreowanie nastroju radości i optymizmu,
  • biologizm, czyli sięganie do natury, przyrody, odkrywanie ścisłych związków między natur a a człowiekiem,
  • witalizm, rozumiany jako żywiołowość, ruch, radość, afirmacja życia, będące najbardziej charakterystyczne dla poetyki skamandryckiej.