Termin z łaciny, oznacza dosłownie: tylko w liczbie mnogiej. W znaczeniu gramatycznym rzeczowniki, które nie występują w liczbie pojedynczej. Są to nazwy przedmiotów policzalnych i niepoliczalnych. Przykłady: Karpaty, Włochy, wrota, męty, fusy, sanie, drzwi, usta, […]
Uzasadniona gramatyczną lub słowotwórczą formą wyrazu. Opiera się na zasadzie jednakowego pisania jednakowych części znaczeniowych wyrazu, a wiec przedrostków, rdzeni i przyrostków, niezależnie od ich wymowy w danym wyrazie.
Pisownia umowna. Nie ma związku z wymową. Opiera się na ustalonym zwyczaju (np. pisownia nazw własnych wielką literą).
Pisownia uzasadniona względami historycznymi. Opiera się na związku pisma z historia wyrazu.
Alfabet fonetyczny. Pisownia wyrazów uzasadniona względami fonetycznymi. Polega na zgodności wyrazu z jego wymową.
Stosunek współrzędności albo związek współrzędny. Współrzędny układ części zdania lub zdań składowych w zdaniu współrzędnie złożonym. Przykłady: Dziś mamy geografię i historię. Ściemniło się, na ulicach zapaliły się światła, a oni wciąż spacerowali.
Zespól form deklinacyjnych lub koniugacyjnych właściwy danemu typowi wyrazów, wzorzec odmiany. Uporządkowany zbiór wszystkich form gramatycznych jednego wyrazu słownikowego. Schemat odmiany.
Zmiękczenie spółgłosek wskutek wzniesienia środkowej części języka lub podniebieniu twardemu lub zetknięcia z nim w czasie jej artykulacji. W historycznym rozwoju spółgłosek słowiańskich palatalizacja spowodowała powstanie spółgłosek miękkich, no. ś, ź, ć, dź, ń z […]
Autobus – to brzmi tłumnie!
Częste mycie skraca życie, skóra się ściera i człowiek umiera
Copyright © 2026 | MH Magazine WordPress Theme by MH Themes
