- „Szczeniak” ma charakter utworu logopedyczno-ludycznego.
- Jego głównym celem jest zabawa językiem i brzmieniem.
- To tzw. łamaczy językowych, specjalnie skomponowany tak, by utrudniać poprawną artykulację, a jednocześnie bawić czytelnika.
- W tekście dominują głoski sz, szcz, cz, psz, ś, tworzące gęstą, szumiąco-syczącą fonosferę
- Nagromadzenie podobnych dźwięków wymaga od czytelnika uważnego czytania.
- Ćwiczy za to dykcję i aparat mowy oraz wprowadza rytmiczność i dynamikę tekstu.
- Przyroda i zwierzęta tworzą swoistą orkiestrę:
- kleszcze „klaszczą”,
- szczeniak „szczeka”,
- szczygieł „szepcze”,
- świerszcz „świszcze”.
- Każdy element przyrody zostaje ożywiony i przypisany do konkretnego dźwięku, co nadaje tekstowi dźwiękonaśladowczy charakter.
- W tekście pojawiają się nazwy geograficzne o trudnej wymowie:
- Wrzeszcz,
- Szczuczyn,
- Pszczyna,
- Szypliszki.
