„Najładniejsza rzecz – to mundur jest wojskowy” [piosenka wojskowa]

Piosenka wojskowa z 1935 roku. Autorzy muzyki to Jerzy Jurand oraz Jerzy Koszutski. Słowa stworzył Zenon Friedwald (używający wielu pseudonimów, np. Ludwik Fox, Zenon Frivald-Vard, Łosiceran,  J. Łuk.  Tekst piosenki  utrzymany jest w lekkim, rytmicznym tonie. Afirmuje wojskową codzienność, wiele jest w nim humor, prostoty przekazu i zbiorowego entuzjazm, co jest typowe dla utworów śpiewanych wspólnie. Centralnym motywem jest życie żołnierza, przedstawione w sposób wyidealizowany i pogodny. Służba wojskowa pokazana jest jako czas ćwiczeń, wspólnych zajęć i dumy z wykonywanej służby.  Mundur symbolizuje  przemianę, zarówno zewnętrzną, jak i charakteru („zmiana w zucha”)  Ponadto mundur pokazany jest jako najładniejsza rzecz, źródło dumy i podziwu otoczenia, element porządku, harmonii i siły. Utwór pokazuje równowagę między obowiązkiem a zabawą. Żołnierz potrafi być zdyscyplinowany, ale i radosny, towarzyski, obecny w przestrzeni miasta. Motyw niedzieli i święta humanizuje postać wojskowego, czyniąc go bliskim cywilom. Tekst pełni te z funkcję integracyjną i podnoszącą morale. Nie opisuje realnych trudów wojska, lecz kreuje pozytywny mit żołnierskiego życia – pełnego dumy, humoru i wspólnoty.

Bo najładniejsza rzecz

To mundur jest wojskowy

On ciebie zmienia

Od stóp aż do głowy

Guziki w słońcu lśnią

A szabla lśni u boku

Żołnierze maszerują

W dumnym, zwartym kroku

Wszyscy im się przyglądają

I z zazdrości aż pękają

I z zazdrości aż pękają

Raz, dwa, trzy, cztery.. 

A każdy wesół jest

Morowy jest i zdrowy

Bo najpiękniejsza rzecz

To mundur jest wojskowy