- Wierszyk o charakterze humorystycznym
- Ilustruje zabawną sytuację, w której łoś wydaje gościowi kolejne krótkie polecenia.
- Pokazuje, że nadmiar poleceń może być męczący.
- Nadmiar nakazów sprawia, że zmęczony gość rezygnuje z ich wykonywania i idzie spać.
- Bohaterowie
- Łoś – osoba wydająca liczne polecenia.
- Gość – adresat poleceń, który ostatecznie ma ich dosyć.
- Utwór zawiera krótkie wersy, głownie czasowniki w trybie rozkazującym, dzięki czemu tekst jest dynamiczny i rytmiczny:
- puść, weź, chwyć, noś, nieś, gryź, czyść, Kładź.
- Środki stylistyczne:
- powtórzenia głosek „ś”, „ź”, „ć”, „dź”, puść, gwóźdź, liść, kiść, nieś, sieć, gryź, czyść, kładź, nadają utworowi melodyjność i ćwiczą poprawną wymowę.
- rymy: łoś – noś, gość – dość, liść – kiść,sieć – nać.
- Wyliczenie (kolejne polecenia tworzą wyliczenie czynności).
- Wiersza spełnia funkcję rozrywkową – bawi czytelnika zabawną sytuacją, oraz edukacyjną – pomaga ćwiczyć wymowę trudnych głosek oraz utrwala pisownię wyrazów z „ś”, „ć”, „ź”, „dź”.
- Ma ponadto pogodny nastrój.
Do gościa rzekł raz pewien łoś:
– Puść gwóźdź!
Weź liść!
Chwyć kiść!
Coś noś!
Nieś sieć!
Gryź kość!
Czyść nać!
Kładź maść!
Lecz gość miał dość i poszedł spać.