- Wiersz ma charakter humorystyczny i edukacyjny.
- Składa się z rytmicznych strof pełnych wyrazów zawierających trudne do wymówienia głoski „ż”, „rz”, „sz”, „cz
- To dzięki temu uznawany jest za łamaniec językowy.
- Wiersz bawi czytelnika, zachęcając jednocześnie do ćwiczenia poprawnej wymowy i ortografii.
- Bohaterem utworu jest doża, dawny władca Wenecji, przedstawiony w sposób całkowicie niehistoryczny i komiczny. Zamiast sprawować władzę, krąży po rzekach i morzach, chowa się do łóżka podczas burzy, pisze dyktanda, martwi się błędami ortograficznymi, a kucharze pocieszają go żurem z jajkiem. Takie zestawienie poważnej postaci historycznej z codziennymi, zabawnymi sytuacjami buduje komizm i nadaje utworowi lekki charakter.
- Autorka zastosowała liczne rymowane zestawienia („doża – łoża”, „burza – zanurza”, „przysparza – zdarza”) oraz nagromadzenie podobnie brzmiących wyrazów.
- Utwór jest dzięki temu melodyjny i dynamiczny.
- Puenta dotyczy dbałości o poprawność językową.
Po rzeczułkach, rzekach, morzach
rączo krąży ryży doża,
a wraz z dożą trzech żeglarzy
i trzydziestu trzech kucharzy.
Gdy na dworze trzaska burza,
doża w łoże się zanurza,
a żeglarzy hoża banda
chyżo robi mu dyktanda.
Doży zgryzot wciąż przysparza,
gdy błąd zrobi – co się zdarza-
więc kucharzy mężna rzesza
żurem z jajem go pociesza.
Lecz gdy błędów się ustrzeże,
wtedy się wyszczerza szczerze
i wśród żagli kozły fika,
wesół, że nie strzelił byka.
Doża krąży, a ja marzę, by na naszą zdążał plażę i zaszalał ze słownikiem, z polskim mierząc się językiem!