- Piosenka powstała już po upadku Powstania Warszawskiego, na prawym brzegu Wisły.
- Tam też po raz pierwszy w całości śpiewali ją powstańcy, którzy zdołali wydostać się z Czerniakowa i przeprawić przez Wisłę.
- Tytuł pochodził od nazwy batalionu szturmowego „Zośka”.
- Słowa i melodię ułożył Donat Czerewacz ps. „Sójka”.
- Utwór ma charakter patriotyczny, wojenny i marszowy.
- Dynamiczne obrazy szturmowców, odgłosy ciężkich butów na bruku oraz śpiew towarzyszący marszowi budują atmosferę gotowości do walki i wspólnoty.
- W tekście pojawiają się liczne elementy militarne, takie jak hełmy, cekaemy, peemy, kule i szturm, które oddają realia wojny.
- Jednocześnie autor pokazuje niezwykłą odwagę młodych ludzi – nawet rany i śmierć nie odbierają im wiary w zwycięstwo.
- Ostatnie wersy, mówiące o poległych, zostały ujęte w sposób spokojny i pełen godności, co podkreśla gotowość żołnierzy do najwyższego poświęcenia.
- Utwór niesie przesłanie, że walka o wolność ojczyzny wymaga odwagi, jedności i poświęcenia.
- Mimo grozy wojny bohaterowie zachowują pogodę ducha, śpiewają i dodają sobie wzajemnie otuchy.
- Dzięki żywemu rytmowi, prostemu językowi i emocjonalnym obrazom pieśń staje się symbolem niezłomności młodego pokolenia walczącego o niepodległość Polski.
Szare hełmy błyszczą stalą,
Rytm podkutych nóg, twardo dudni bruk,
Hej! niech zmyka wróg!
To szturmowcy drogą walą,
Śpiewa chłopców rój,
W cekaemów i peemów wtór,
Do boju!
Zośko, Zosiu, hej, Zosieńko!
Maszerować chodź, panienko,
Przecież idziem w bój,
W tan przy świście kul,
Seryjką z peemu,
W rytm tego refrenu,
Wybijaj takt.
Cóż, że czasem kula draśnie,
Cóż, że tryśnie krew.
Grzmi szturmowy śpiew,
Nasz bojowy zew.
A gdy, który śmiercią zaśnie,
To przyjemnych snów.
Jutro może się spotkamy znów,
Kolego…
Zośko, Zosiu, hej, Zosieńko…
Hej, Zosieńko, hej panienko,
Na cóż próżne łzy,
Wszakże z naszej krwi,
Wolne wstaną dni.
I wdziejemy znów z piosenką
„Panterkowy” strój,
I z zabawą, chociaż krwawą
W bój, kochanie.
Zośko, Zosiu, hej, Zosieńko…