Oda

• Gatunek liryczny wywodzący się ze starożytnej greckiej pieśni chóralnej.
• Nazwa pochodzi z gr. ōdḗ – „pieśń”.
• Tematem jest pochwała wybitnej osoby, ważnego wydarzenia, idei, wartości lub zjawiska.
• Utrzymywana w podniosłym tonie od antyczna była utworem sławiącym triumfatorów igrzysk olimpijskich i bohaterów wojennych.
• W epoce nowożytnej wyróżniała się patetycznym stylem i niekiedy nawiązaniami do mitologii.
• Najważniejsze cechy ody to:
  • podniosły styl,
  • pochwalny charakter,
  • uroczysty ton,
  • wyrażanie zachwytu i entuzjazmu,
  • ważny, wzniosły temat,
  • obecność apostrof i wykrzyknień,
  • bogactwo środków stylistycznych,
  • emocjonalność,
  • patos,
  • idealizacja przedmiotu pochwały,
  • często bezpośredni zwrot do adresata.
• W starożytności ody tworzyli m.in. Horacy i Pindar, w romantyzmie  powstała „Oda do młodości” Adama Mickiewicza – pochwała młodości, wspólnoty, działania i przemiany świata.