Baczyński Krzysztof Kamil

Krzysztof Kamil Baczyński  (pseudonim: Jan Bugaj)

(22.01.1921 – 4.08.1944)

                Uznawany za najwybitniejszego poetę czasów wojny, twórczość poetycką rozpoczął jako uczeń warszawskiego gimnazjum im. Stefana Batorego, gdzie zdał maturę w 1939 roku. Działał w organizacji  „Spartakus”. Debiutował w piśmie „Strzały, którego był także współredaktorem. Planował studia na Akademii Sztuk Pięknych, ale śmierć ojca i wybuch II wojny światowej pokrzyżowały jego osobiste plany. Okres okupacji spędził w Warszawie, zbliżył się wówczas do ugrupowań socjalistycznych, wydających podziemne pisma „Płomienie”      i „Droga”.

W grudniu 1941 roku poznał Barbarę Drapczyńską, ich ślub odbył się 3.06.1942, w kościele na Solcu. To o Barbarze i dla Barbary  tworzył  najpiękniejsze polskie erotyki,  przedstawiając swe uczucie i ją samą w pięknych i wyjątkowo subtelnych wierszach. Był więc Baczyński, w tych trudnych latach wojny, poetą uczucia miłosnego.

Od 1943 roku Baczyński studiował polonistykę na tajnych kompletach, w tym też roku wstąpił do Harcerskich Grup Szturmowych, które były zalążkiem batalionu AK „Zośka”. Ukończył konspiracyjną Szkołę Podchorążych Rezerwy (kryptonim Agrykola). Był żołnierzem Armii Krajowej (AK). Uczestniczył w powstaniu warszawskim, poległ w walce przy Placu Teatralnym (Pałac Blanka). Kilka tygodni później zginęła także jego żona. Wspólny grób obojga znajduje się na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w kwaterze batalionu powstańczego „Parasol”.

Twórczość pisarska  Baczyńskiego przypada głównie na okres okupacji i stanowi świadectwo czasów wojny, tragedię pokolenia nazywanego Kolumbami. Mimo młodego wieku był znanym i cenionym poetą, na szczęście zachowała się w rękopisach prawie cała jego twórczość, czyli około 500 utworów poetyckich oraz około 20 opowiadań i fragmentów prozaicznych. Na twórczości Baczyńskiego kładzie się cieniem wojna     i wszechobecna wówczas śmierć, choć należy dorobek poety postrzegać przez wymiar uniwersalności, traktuje bowiem o wartościach poddawanych surowemu egzaminowi w czasach wojny, mówi o wewnętrznych rozterkach każdego człowieka, tragicznych skutkach niektórych wyborów i funkcjonowania w przyszłości powojennej.

Pierwszy powojenny wybór wierszy Baczyńskiego wydano w 1947 roku (Śpiew z pożogi), z czasem, kiedy jego twórczość stała się bardziej znana – okrzyknięto go najwybitniejszym przedstawicielem pokolenia wojennego.