„Bezradność” Józefa Barana

  • Wiersz z gatunku liryki refleksyjnej.
  • Ma formę wypowiedzi lirycznej.
  • Tematem jest bezradność wobec ubóstwa, samotności, bezdomności drugiego człowieka.
  • Wiersz jest smutny, przygnębiający, ale doskonale obrazuje współczesność życia.
  • Poeta cierpi z powodu niemocy, mimo chęci pomocy.
  • Nadawca wypowiada się w pierwszej osobie, co pozwala sądzić, że mówi to autor.
  • Wiersz ma silny wydźwięk społeczny, jest głosem protestu przeciw niesprawiedliwości społecznej.
  • W utworze spotkamy środki stylistyczne, m. in. kolokwializmy (np. ‚dziadek”, „łachmany”), przenośnie (np. „uważa dworzec za dom, ktory słyszy, czuje, myśli”).

 

Co mogę zrobić
dla:

tego dziadka co siedzi
przy koszu na śmieci
czekającego na ostatni tramwaj,
który spóźnia się
dla:
tego obolałego łachmana
który uważa dworzec za dom
który słyszy, czuje, myśli
twarz ożywia się na chwilę
kiedy wkładam do ręki
trochę ciepła.