- Zabawy wierszyk stanowiący grą językową.
- Autorka oparła ją na podobnym brzmieniu wyrazów, które mają zupełnie różne znaczenia.
- Postawiła kilka przewrotnych, absurdalnych pytań, np.:
- „czy szczypiorek szczypie orki”,
- „czy norki ryją norki”,
- „czy paw swe pierze pierze”.
- Sens pytań jest mniej ważny niż brzmienie, ich zadaniem jest bawić i sprawdzać sprawność języka.
- Szczególną rolę odgrywają homonimy i wyrazy podobnie brzmiące, np.:
- „norki – norki”,
- „pierze – pierze”,
- „skrzydła – straszydła” ,
- „strzyga – strzygła – szczygła”.
- Nagromadzenie głosek sz, cz, szcz, rz, trz, krz potwierdza, że jest to rodzaj łamańca językowego, trudnego do szybkiego, bezbłędnego przeczytania.
- W wierszu odnajdziemy:
- absurd,
- personifikację,
- krótkie pytania,
- rytm,
- rymy.
Czy szczypiorek szczypie orki
i czy norki ryją norki?
Czy szczeżuja żuje szczerze
i czy paw swe pierze pierze?
Czy w Szczawnicy szumi szczaw
i co robi rak wśród raf?
Czy straszydła mają skrzydła
i czy strzyga strzygła szczygła?
Czy trzepaczka paczki trze
i co krzyczy kszyk na krze? Któż to wie!…
