Erazm z Rotterdamu

Erazm z Rotterdamu

(28 października 1466, Rotterdam, Holandia  – 12 lipca 1536, Bazylea, Szwajcaria)

Człowiek renesansu.

Filolog, filozof, pedagog,  humanista.

Prowadził wędrowne życie, mieszkał w Anglii, Szwajcarii, we Włoszech.

Wielki autorytet naukowy i moralny.

Pisarz, myśliciel chrześcijański, katolicki duchowny, uważał że zachwyt antykiem należy godzić z postawą prawdziwego chrześcijanina.

Krytykował kościół katolikiza przywiazanie do dóbr ziemskich, polemizował też z marcinem Lutrem.

Głosił idee tolerancji, wolności, pokoju i zgody.

Głosił:

  • Człowiek z natury jest dobry, zło zaś pochodzi z niewiedzy,
  • Spory i niesnaski najlepiej rozwiązywać poprzez dialog i dyskusję.
  • Przestrzeganie ewangelicznych zasad  zapewnia człowiekowi zbawienie.
  • Różne wyznania chrześcijańskie powinny dążyć do zgody.
  • Głupota i zabobony to główne przeszkody do pokoju i szczęścia ludzi.

Jest m.in. autorem:

  • „Podręcznik żołnierza Chrystusowego (1503), opisując indywidualne kontakty wiernych z Jezusem,
  • „Pochwały Głupoty” (1511), gdzie poprzez ironię i humor krytykował Kościół i jego nadużycia, przeciwstawiał się tez wojnom i poglądom średniowiecznych myślicieli,
  • „Nowy Testament” (1516) jako osoba świecka przełożył go z greki,
  • Opracował krytyczne wydania klasyków antyku pogańskiego, np. Cycerona, Arystotelesa czy Seneki,
  • Opracował (poddał analizie) dzieła pisarzy chrześcijańskich , np. św. Augustyna.