Gombrowicz Marian Witold

Marian Witold Gombrowicz

Pseudonimy: Alejandro Jorge (w języku hiszpańskim), Zdzisław Niewieski (powieści w odcinkach w gazetach codziennych)

(4 sierpnia 1904, Małoszyce k/Opatowa- 24 lipca 1969, Vence, Francja)

 

Jeden z najwybitniejszych pisarzy XX wieku.

Powieściopisarz, nowelista, eseista i dramaturg, z pochodzenia ziemianin herbu  Kościesza.

Jego twórczość ma charakter groteskowy, jest polemiczna i prześmiewcza w stosunku do narodowych mitów, krytykuje moralne konwenanse i obłudę polskiego społeczeństwa. Ma także wymiar uniwersalny i ponadczasowy, pokazuje dramat człowieka zderzonego ze współczesnym światem.

Absolwent prawa na UW oraz filozofii i ekonomii w Paryżu.

Debiut w XX międzywojennym tomem opowiadań „Pamiętnik z okresu dojrzewania” (1933).

W sierpniu 1939 wybrał się w podróż do Argentyny, gdzie zastał go wybuch II  wojny światowej. Pozostał tam o 1963 roku.

Później zamieszkał  na południu Francji w Vence koło Nicei. Tam tez mieszkał do końca swego życia. Emigracja czyniła starania o Nagrodę Nobla dla twórcy, ale te zabiegi przerwała jego śmierć.

Sławę przyniosła mu powieść  „Ferdydurke” (1937) oraz  tłumaczenia i realizacje teatralne jego dramatów, wystawianych na scenach między innymi Francji, Niemiec, Szwecji.

Wybrana twórczość:

  • „Pamiętnik z okresu dojrzewania”, 1933
  • „Ferdydurke”,  1937,
  • „Trans-Atlantyk. Ślub”, 1953,
  • „Dziennik 1953-1956”,  1957,
  • „Bakakaj”, 1957,
  • „Iwona księżniczka Burgunda”, 1958,
  • „Pornografia”,  1960,
  • „Dziennik 1957-1961”,  1962,
  • „Kosmos”, 1965,
  • „Dziennik 1961-1966. Operetka”, 1966,
  • „Rozmowy z Gombrowiczem”, 1969.