- Miłość dworska (miłość rycerska, fin’amor) to charakterystyczny dla literatury średniowiecznej wyidealizowany model uczucia rycerza do damy.
- Rozwinął się szczególnie w poezji trubadurów i romansach rycerskich.
- Najważniejsze cechy miłości dworskiej:
- idealizacja kobiety – dama jest piękna, szlachetna i niemal doskonała,
- uwielbienie damy – rycerz okazuje jej podziw i cześć,
- służba ukochanej – miłość przypomina relację wasala z seniorem,
- wierność – rycerz pozostaje oddany wybranej kobiecie,
- pokora zakochanego – podporządkowuje się woli damy,
- dyskrecja – uczucie często pozostaje tajemnicą,
- tęsknota – rozłąka potęguje miłość,
- cierpienie – niespełnienie staje się nieodłączną częścią uczucia,
- próby i poświęcenie – rycerz dokonuje bohaterskich czynów dla ukochanej,
- miłość niemożliwa lub zakazana – przeszkodą mogą być małżeństwo, pozycja społeczna czy obowiązki,
- uszlachetniająca moc uczucia – miłość ma prowadzić rycerza do doskonalenia charakteru,
- konflikt miłości i obowiązku – uczucie może pozostawać w sprzeczności z kodeksem rycerskim.
- Przykładem mogą być „Dzieje Tristana i Izoldy”.
- Miłość Tristana i Izoldy ma wiele cech miłości dworskiej: jest zakazana, tajemnicza, pełna tęsknoty, cierpienia i rozłąki. Jednocześnie przekracza typowy model dworski – jest przedstawiona jako potężna, fatalna siła prowadząca kochanków ku śmierci.