„Modlitwa” [„Kwiaty polskie” fr.] Juliana Tuwima

  • „kwiaty polskie” to poemat dygresyjny, wzorowany na romantycznych poematach J. Byrona, A. Puszkina, J. Słowackiego.
  • Przebywający na emigracji poeta tęsknił za ojczyzną.
  • Marzył o Polsce wolnej, sprawiedliwej i praworządnej.
  • Symbolem takiej ojczyzny był dla niego piękny, barwny bukiet kwiatów polskich.
  • Niektóre fragmenty poematu tworzą odrębną całość, czego Przykładem jest „Modlitwa”.
  • Tytuł uzasadnia charakter prośby – modlitwy, skierowanej do Boga Wszechmocnego.
  • Podmiot liryczny zwraca sie w imieniu narodu doświadczonego wojennymi cierpieniami.
  • Prosi dla wszystkich ludzi którzy doznali dziejowej niesprawiedliwości.
  • Treść wyznacza styl i nastrój wiersza, który ma charakter monologu lirycznego.
  • Poeta ufa w moc Stwórcy, w możliwość realizacji słusznych spraw, w skuteczność poetyckiego słowa.
  • Wiersz – poetycki testament w artystycznej formie przekazuje wolnemu narodowi wizję przyszłej Polski, która będzie sprawiedliwą ojczyzna wszystkich pokoleń.
  • Utwór to niejako odezwa polityczna, która wyra za stosunek poety do rzeczywistości.
  • Określa to, co autor w życiu prywatnym i publicznym uważa za najważniejsze.
  • Jest jego programem poetyckim i społecznym.
  • Wyra za patriotyzm Polaka emigranta, dla którego ojczyzna i dom rodzinny to jedno.
  • W wierszu czytelnik znajdzie konfrontację dawnej Polski z Polską marzeń.
  • Tuwim w „Kwiatach polskich”  przypomina, że istnieje moralny kodeks oparty na Dekalogi (X przykazań).,bliskipokoleniuktóreprzezżyłokoszmarczasowpogardyiludobojstwaipragniepowrotu do przykazania podstawowego „Miłuj bliźniego swego, jak siebie samego”.

Wizja przyszłej Polski:

  • Ojczyzna wolna od przemocy okupanta i każdej innej formy ucisku.
  • Wszystko w kraju ma być swojskie, polskie (np. „Przywróć nam chleb z polskiego pola/Przywróć nam trumny z polskiej sosny”).
  • Równość wszystkich obywateli, tolerancja bez względu na pochodzenie czy narodowość (np. „Poucz nas, że pod słońcem Twoim/Nie mas Greczyna ani Żyda”).
  • Pełna społeczna sprawiedliwość (np. „Daj pracującym we władanie/Plon pracy ich we wsi i miastach”).
  • Prawda i uczciwość w codziennym życiu jako najważniejsze nakazy moralne (np. „Niech prawo zawsze prawo znaczy/A sprawiedliwość – sprawiedliwość”).

My ludzie skromni, ludzie prości,
Żadni nadludzie ni olbrzymy,
Boga o inną moc prosimy,
O inną drogę do wielkości:

Chmury nad nami rozpal w łunę,
Uderz nam w serca złotym dzwonem,
Otwórz nam Polskę, jak piorunem
Otwierasz niebo zachmurzone.
Daj nam uprzątnąć dom ojczysty
Tak z naszych zgliszcz i ruin świętych
Jak z grzechów naszych, win przeklętych.
Niech będzie biedny, ale czysty
Nasz dom z cmentarza podźwignięty.
Ziemi, gdy z martwych się obudzi
I brzask wolności ją ozłoci,
Daj rządy mądrych, dobrych ludzi,
Mocnych w mądrości i dobroci.
A kiedy lud na nogi stanie,
Niechaj podniesie pięść żylastą:
Daj pracującym we władanie
Plon pracy ich we wsi i miastach,
Bankierstwo rozpędź – i spraw, Panie,
By pieniądz w pieniądz nie porastał.
Pysznych pokora niech uzbroi,
Pokornym gniewnej dumy przydaj,
Poucz nas, że pod słońcem Twoim
„Nie mas Greczyna ani Żyda”.
Puszącym się, nadymającym
Strąć z głowy ich koronę głupią,
A warczącemu wielkorządcy
Na biurku postaw czaszkę trupią. (. . .)

Piorunem ruń, gdy w imię sławy
Pyszałek chwyci broń do ręki,
Nie dopuść, żeby miecz nieprawy
Miał za rękojeść krzyż Twej męki.
Niech się wypełni dobra wola
Szlachetnych serc, co w klęsce wzrosły,
Przywróć nam chleb z polskiego pola,
Przywróć nam trumny z polskiej sosny.
Lecz nade wszystko – słowom naszym,
Zmienionym chytrze przez krętaczy,
Jedyność przywróć i prawdziwość:
Niech prawo zawsze prawo znaczy,
A sprawiedliwość – sprawiedliwość.
Niech więcej Twego brzmi imienia
W uczynkach ludzi niż w ich pieśni,