- Grecy uważali za piękne to, co można było uznać za dobre i zgodne z prawdą.
- Dobre, czyli cenne, słuszne, szlachetne, pożyteczne i godne podziwu.
- Zgodne z prawdą – to znaczy naśladujące rzeczywistość (zasada mimesis [mimez-is]).
- Nie chodziło jednak o dosłowne odwzorowywanie rzeczywistości, ale o tworzenie iluzji rzeczywistości typowej, prawdopodobnej, powszechnej.
- W wypadku sztuki źródłem piękna miała być odpowiednia forma, oparta na zasadach proporcji, symetrii i harmonii.
- Starożytni dostrzegali idealne, harmonijne piękno w tworach natury, a w szczególności w ludzkim ciele, które uznawali za wzór symetrii oraz doskonałych proporcji.
- Na podstawie analizy proporcji ciała człowieka i za pomocą relacji liczbowych Grecy precyzyjnie określili stosunek poszczególnych części ciała do siebie nawzajem oraz do całej postaci.
- W ten sposób wypracowali kanon (podstawowy wzorzec) piękna, określający idealne proporcje sylwetki przedstawianej w rzeźbie; w pewnym stopniu dotyczyło to także architektury.