„Reduta Ordona” Adama Mickiewicza

Wiersz powstał w 1832 roku po upadku powstania listopadowego.

Bohater utworu  to postać autentyczna – Julian Konstanty Ordon, uczestnik powstania, dowódca fortu na Woli, po zdobyciu reduty nastąpił wybuch i czyn ten przypisano Ordonowi, sadząc że wówczas zginął. Mickiewicz poznał tę historię dzięki Stefanowi Garczyńskiemu, adiutantowi generała Jana Umińskiego, dowódcy obrony Warszawy.

Utwór łączy cechy epiki i liryki, określa się go jako poemat opisowo-refleksyjny. Przebieg walki, obronę reduty poznaje czytelnik niejako relację bezpośrednią adiutanta dowódcy, obserwującego przebieg wydarzeń. relacja naocznego świadka, co przydaje mu waloru dokumentarnego. Ze znakomitą plastyką i energią (rola czasowników) budowane opisy batalistyczne podporządkowane są bardzo aktywnie eksponowanemu wartościowaniu.  O epickim charakterze świadczą cechy opowiadania, fabuła, akcje dialogowe, narrator, opisy czy podtytuł „Opowiadanie adiutanta”. Jest to gatunek mieszany, poemat opisowo-refleksyjny.

Uczucia, emocje, refleksyjność i liczne środki stylistyczne to potwierdzenie przynależności do liryki.

Poeta ukazał niezwykłą odwagę Polaków, przeciwstawiających się nawale rosyjskiej, pokazał bohaterstwo, altruizm (samobójstwo w imię ojczyzny), poświęcenie życia a samego Ordona uczynił wzorem żołnierza, patrioty, Polaka.

Dramatyzm wydarzeń poeta uzyskał stosując:

  • krótkie zdania,
  • równoważniki zdań,
  • elipsy,
  • wykrzyknienia,
  • personifikacje,
  • porównania,
  • pytania retoryczne,
  • onomatopeje,
  • symbole,
  • czasowniki onomatopeiczne oddające wybuchy(rwie, grzmi, ryje, pęka),
  • dynamiczną akcję, nastrój grozy,
  • epitety o zabarwieniu ujemnym (gniewne usta),
  • kontrast i ciemną kolorystykę,,
  • pejoratywne określenia (np. robactwo),
  • liczne powtórzenia,
  • wersy trzynastozgłoskowe,
  • rymy żeńskie, dokładne, parzyste.