- Krótki jednowersowy utwór jest przykładem zabawy językowej.
- Jego podstawę stanowią rymy, aliteracja i pozornie logiczne zdania.
- Przypomina dziecięcą wyliczankę lub poezję absurdalną, w której ważniejsze od sensu są brzmienie i gra słów.
- Analiza wers po wersie:
- „myje robal korę”, zdanie budzi zdziwienie, ponieważ robal nie wykonuje czynności mycia, dodatkowo „korę” można rozumieć jako korę drzewa, co wzmacnia absurd sytuacji,
- „kreta kara mija”, wers opiera się na podobieństwie brzmieniowym słów „kreta” i „kara”, sens jest niejednoznaczny – kara „mija” kreta lub kara dotycząca kreta przemija,
- „sfora mija norę”, tutaj pojawia się bardziej logiczny obraz – stado psów (sfora) przebiega obok nory, zachowana zostaje gra podobnie brzmiących wyrazów,
- „kura kij owija”, absurdalny obraz, kura wykonuje czynność wymagającą zręczności, owijając kij, wers ma charakter humorystyczny i surrealistyczny.
- Środki stylistyczne:
- aliteracja – częste powtórzenia głosek „k”, „r”, „m”, np. kreta kara, kura kij,
- rymy przybliżone, np. korę – norę, mija – owija,
- absurd i nonsens, bohaterowie wykonują nietypowe lub niemożliwe czynności.
- personifikacja, zwierzęta i stworzenia zachowują się jak ludzie.
- Utwór nie przekazuje konkretnego morału, jego celem jest przede wszystkim zabawa językiem, ćwiczenie dykcji oraz pobudzanie wyobraźni odbiorcy.
- Dzięki nagromadzeniu podobnie brzmiących słów może pełnić funkcję łamańca językowego lub humorystycznej wyliczanki.
Myje robal korę,
kreta kara mija,
sfora mija norę,
kura kij owija.