- Wiersz to humorystyczny łamaniec językowy.
- Poetka oparła się w nim na trudnych do wymówienia głoskach i zbitkach spółgłoskowych, szczególnie „str”, „spr”, „skr” oraz „sr”.
- Bohaterami wiersza są strojne strusie, które nieustannie płatają figle, np.:
- kradną jedzenie,
- niszczą swetry,
- wymyślają kolejne psoty.
- Takie zachowanie tworzy zabawny, absurdalny obraz pełen ruchu i zamieszania.
- Zastosowano w utworze środki stylistyczne:
- aliterację („Strojnych strusi sfora spora”), powtarzanie podobnych głosek utrudnia wymowę i nadaje tekstowi rytm,
- personifikację, strusie kradną, prują swetry i dziergają getry, zachowując się jak ludzie.,
- rymy („spora – pora”, „proch – groch”, „strudel – trudem”), które wzmacniają melodyjność wiersza,
- powtórzenia („sfora spora”, „strojnych strusi”), decydujące o komizmie i dynamice wydarzeń,
- absurd i humor sytuacyjny poprzez prezentację niezwykłych pomysłów strusi, które wywołują rozbawienie.
- Wiersz:
- bawi,
- uczy sprawności językowej,
- pozwala na doskonalenie dykcji,
- pokazuje różne oblicza polszczyzny.
- Główne motywy wiersza:
Strojnych strusi sfora spora
skradła sroce zupę z pora,
starła stary ser na proch,
przemieszała z serem groch…
Spora sfora strusi strojnych
zdarła swetry z kur spokojnych.
Prędko pruje sterty swetrów,
sprawnie dzierga metry getrów.
Sfora spora strojnych strusi
ciurkiem srodze broić musi –
skubie struclę, wcina strudel,
które stryjek upiekł z trudem.
Jaka psota teraz skusi
sporą sforę strojnych strusi?…