„Życie w pszenżycie” Małgorzata Strzałkowska

• Utwór przedstawia niezwykle barwny, pełen ruchu i dźwięków świat drobnych zwierząt zamieszkujących pole pszenżyta.
• O świcie przyroda budzi się do życia, a jej mali mieszkańcy rozpoczynają codzienną aktywność.
• Owady, ślimaki i inne bezkręgowce tworzą ruchliwą społeczność, w której nie brakuje zabawnych sytuacji.
• Autorka ukazuje przyrodę w sposób humorystyczny, dynamiczny i pełen fantazji, zachęcając czytelnika do uważnej obserwacji otaczającego świata.
• Poetka zastosowała wiele środków stylistycznych, np.
  • aliterację, gdzie nagromadzenie podobnych głosek utrudnia wymowę:
    • „szumi o świcie życie w pszenżycie”,
  • onomatopeję, która naśladuje odgłosy przyrody, buduje atmosferę tętniącego życiem pola”
    • „Brzęczy żuczek”, „Szumi”, „chrzęści”,
  • personifikację, nadającą zwierzętom cechy ludzkie:
    • „Szepcze tygrzyk do widliszka”,
  • wyrazy określające czas i efekty dźwiękowe,
  • rymy, dające melodyjność i lekkość utworowi:
    • „liszka – widliszka”, „trawy – zabawy”, „winniczek – dżdżowniczek”,
  • powtórzenie, wzmacniające rytmiczność:
    • „życie w pszenżycie”,
  • Wyliczenia, wskazujące na różnorodność mieszkańców pola, potęgujące trudność wymowy:
    • „Świdrzyk, wstężyc i winniczek”,
• „Życie w pszenżycie” to pogodny, humorystyczny łamaniec językowy, w którym świat przyrody staje się pretekstem do zabawy słowami i dźwiękami. Nagromadzenie trudnych połączeń głoskowych, rytmiczne rymy, wyrazy dźwiękonaśladowcze oraz zabawne zachowania zwierząt tworzą utwór atrakcyjny zarówno dla dzieci, jak i dorosłych.

 

Jeśli w pszenżyto ruszysz o świcie,
Ujrzysz, jak chrzęści życie w pszenżycie –
Brzęczy żuczek, skacze liszka,
Szepcze tygrzyk do widliszka,
Świerszcz za ważką gna w poskoczkach,
Nie spuszczając chrząszcza z oczka,
Świdrzyk, wstężyc i winniczek
Kroczą boczkiem do dżdżowniczek,
A szczypawy pośród trawy
Szczypią trzmiele dla zabawy.
Szumi o świcie życie w pszenżycie –
Sami zajrzyjcie, jak nie wierzycie!