- Wierszyk ma charakter humorystyczny.
- Opiera się na grze słów, puencie oraz kontraście między wyglądem zewnętrznym a charakterem człowieka.
- Bohaterem jest Bożydar Brzaszczuk, bardzo brzydki mężczyzna.
- Spotyka piękną Żannę, która ocenia go wyłącznie po wyglądzie i bez ogródek nazywa go „szpetnym” oraz „listną pokraczką”.
- Jej słowa są pełne pogardy i świadczą o powierzchownym podejściu do drugiego człowieka.
- Bożydar nie obraża się ani nie odpowiada złośliwością.
- Przyznaje, że rzeczywiście nie jest urodziwy, ale zwraca uwagę na coś znacznie ważniejszego – brzydotę charakteru.
- Mówi, że jego wygląd jest trwały i nie da się go zmienić, natomiast Żanna, mimo swojej urody, może „zbrzydnąć”, jeśli będzie kierować się pychą, pogardą i brakiem szacunku wobec innych.
- Atutem utworu jest puenta, która odwraca sytuację.
- Początkowo czytelnik może współczuć Bożydarowi z powodu jego wyglądu, jednak zakończenie pokazuje, że prawdziwym problemem nie jest brzydota zewnętrzna, lecz niewłaściwe postępowanie.
- Środki stylistyczne
- Epitety: „brzuchaty”, „brzydal”, „piękna Żanna”, „szpetny”.
Dialog – ożywia utwór i nadaje mu dynamiki.
Gra słów i powtórzenia – liczne wyrazy z głoskami brz, krz, rz tworzą efekt łamańca językowego.
Kontrast – piękna, ale niemiła Żanna i brzydki, lecz rozsądny Bożydar.
- Epitety: „brzuchaty”, „brzydal”, „piękna Żanna”, „szpetny”.
- Morał:
- Nie należy oceniać ludzi wyłącznie po wyglądzie.
- Uroda przemija, natomiast życzliwość, kultura i dobre serce są wartościami, które naprawdę świadczą o człowieku.
- Wierszyk przypomina, że brzydota charakteru jest znacznie gorsza od brzydoty zewnętrznej.
