- Wiersz jest krótkim, humorystycznym łamańcem.
- Bohaterem jest rak, którego charakterystyczną cechą jest chodzenie wspak.
- Autorka wykorzystała popularne skojarzenie z poruszaniem się raka i zastanawia się żartobliwie, jak wyglądałaby jego mowa, gdyby również mówił „wspak”.
- W wierszu jest zabawny eksperyment językowy, w ramach którego zdanie zostaje zapisane w odwrócony, celowo trudny do wymówienia sposób:
- „Czysz-ra-u-nie-ka-ra-tem-tor…”
- Powstał łamaniec językowy, który bawi brzmieniem i absurdem.
- Czytelnik może próbować rozszyfrować wypowiedź raka, co nadaje wierszowi charakter językowej zagadki.
- W dalszej części pojawia się zaskakujące wyjaśnienie:
- rak wprawdzie chodzi wspak, ale wcale nie mówi wspak.
- Wypowiada zupełnie zrozumiałe zdanie:
- „Tortem raka nie uraczysz, / Bo ten tortów jeść nie raczy”.
- Pojawia się tu dodatkowa gra słów oparta na podobieństwie wyrazów „rak” – „raka” – „raczysz” – „raczy”.
- Najważniejsze cechy krótkiego wierszyka to:
- humor,
- gra słów,
- zabawa brzmieniem wyrazów,
- rymy,
- rytmiczność,
- absurd językow,
- element zaskoczenia.
Gdyby rak mówił wspak,
pewnie brzmiało by to tak:
„Czysz-ra-u-nie-ka-ra-tem-tor,
Czy-ra-nie-jeść-tów-tor-ten-bo”.
Jednak rak chodzi wspak,
Mówi zaś po prostu tak:
„Tortem raka nie uraczysz,
Bo ten tortów jeść nie raczy”.