Cechy dramatu romantycznego

Dramat w romantyzmie zyskał charakterystyczną postać, nazywaną dramatem romantycznym, łącząc w sobie wszystkie kategorie rodzajowe, nie licząc się z żadnymi tradycyjnymi ograniczeniami:

  • Gatunkowo jest to utwór niejednoznaczny i synkretyczny, ktory łączy w sobie cechy liryki, epiki i dramatu.
  •  Charakteryzuje go luźna, nieunormowana budowa, dramat zrywa z kompozycją uporządkowaną, której hołdowali klasycystycy. zawiera nieproporcjonalne części, dowolnie traktuje podział na akty i sceny.
  • Akcja dramatu ma charakter otwarty, nie zwraca uwagi na zasady wyznaczone jeszcze przez Arystotelesa w utworze „Poetyka” i składać się poczatku (wstępu), rozwinięcia akcji i jej rozwiązania.
  • Dramat romantyczny rozpoczyna sie i kończy najczęściej w miejscu przypadkowym i nie tworzy ramy fabularnej (zwykle).
  • Nie spełnia też zasady jednolitości akcji (jedności), nie skupia sie wokół jednego wątku, który tworzyłby porządek przyczynowo-skutkowy.
  • Dramat romantyczny ignoruje zasadę stosowności wypowiedzi i odpowiedniości charakterów istotne dla reguł klasycystycznych.
  • Podobnie do średniowiecznego misterium łączy rożne kategorie estetyczne, np. tragizm z komizmem.
  • Wykorzystuje wiele środków poetyckich, korzysta z motywów ludowych i historycznych, nawiązuje do dzieł klasyka, czyli Wiliama Szekspira.
  • Nie stosuje klasycystycznego postulatu wiarygodności i prawdopodobieństwa przedstawienia, wprowadzając postaci fantastyczne, metafizyczną motywacje zdarzeń i romantyczną cudowność.
  • Dramat romantyczny jest dziełem niescenicznym, choćby ze względu na sceny zbiorowe  (dziejące się realnie czy w świecie metafizycznym) trudne do realizacji teatralnej.
  • Możliwe jest to w przypadku wykorzystania na scenie elementów symbolicznych.