Hai-kai (haiku)

  • Gatunek liryki japońskiej powstały w XVII wieku, uprawiany do dziś przez niektórych poetów europejskich.
  • Pierwowzorem  była krótka pieśń japońska tkanka.
  • Prezentuje najwyższy kunszt słownej miniatury.
  • Hai-kai składa się ze strof trzywersowych, nierymowanych.
  • Poszczególne wersy liczą kolejno 5-7-5 sylab.
  • Tematyka jest bardzo zróżnicowana.
  • Zwykle przedstawia krótką, uchwyconą chwilę, obraz przyrody lub codziennego życia.
  • Cechuje je prostota, oszczędność słów, spokój i refleksyjność.
  • Ważne jest nie tyle opowiadanie historii, ile zatrzymanie momentu i wywołanie wrażenia lub emocji.
  • Od XIX wieku aż do chwili obecnej używa się też nazwy synonimicznej haiku.
  • Za twórcę hai-kai uchodzi siedemnastowieczny poeta japoński Matsuo Basho.
  • W literaturze polskiej ten typ wiersza uprawiali np. S. Grochowiak i Cz. Miłosz.
  • Aktualnie istnieją programy komputerowe, które układają haiku na podstawie słów zaproponowanych przez użytkownika.