„Hymn o zachodzie słońca” (Smutno mi, Boże) Juliusza Słowackiego

  • Utwór powstał w czasie podróży poety na Wschód.
  • Słowacki poznał wówczas Ateny, Aleksandrię,Kair, Ziemię Świętą (Betlejem, Jerozolimę), Damaszek, Bejrut.
  • Jest wyrazem tęsknoty za ojczyzną.
  • Autor i podmiot liryczny to ta sama osoba.
  • Wiersz skierowany jest do Boga, któremu poeta powierza swe myśli i refleksje.
  • Rozważa nad sensem i celem życia, porównuje swe życie do samotnego statku.
  • Smutek i tęsknotę nasilają lecące bociany, przypominające mu Polskę.
  • Martwi się tym, że jego poezja jest mało znana i ceniona przez rodaków.
  • Wiersz stroficzny, składa ię z 8 strof po 6 wersów.
  • Każda kończy się refrenem „Smutno mi, Boże”.
  • Występują epitety (np. „niewinna dziecina”), przenośnie (np. „choć mi tak niebo Ty złocisz i morze”), porównania (np. „jako na matki odejście żali się dziecina małą, tak ja płaczu bliski”).