- Krótki, humorystyczny utwór dla najmłodszych czytelników.
- Bawi historyjką z życia zwierząt, rytmem, rymem oraz brzmieniem języka.
- Bohaterem wiersza jest kruk, który spaceruje po podwórku w niezwykłym, purpurowym kapturku. Już sam ten obraz jest komiczny, ponieważ ptak zostaje przedstawiony jak człowiek ubrany w elegancki strój. Spokojny spacer zostaje nagle przerwany, gdy kura kradnie mu robaka. Oburzony kruk głośno kracze, wywołując zamieszanie. Ta nieoczekiwana sytuacja budzi uśmiech i pokazuje świat zwierząt w humorystycznym ujęciu.
- Walorem jest zabawa dźwiękiem.
- Autorka wykorzystała głoski „kr”, „k” i „r”, tworząc wyrazy takie jak: kruk, kroczył, kapturku, zakrakał, kura, ukradła, robaka. Dzięki temu wiersz przypomina łamaniec językowy i świetnie nadaje się do ćwiczenia poprawnej wymowy oraz dykcji.
- Utwór ma regularny rytm i rymy, dzięki czemu jest melodyjny, łatwy do zapamiętania i chętnie recytowany przez dzieci.
- Krótka, dynamiczna fabuła utrzymuje uwagę czytelnika aż do zabawnej puenty.
- Środki stylistyczne:
-
- Rymy – podwórku – kapturku, zakrakał – draka, robaka.
- Aliteracja – nagromadzenie głosek „kr” i „k”, np. kruk, kroczył, kapturku, zakrakał.
- Epitet – purpurowy kapturek.
- Personifikacja – kruk nosi ubranie i zachowuje się jak człowiek.
- Komizm sytuacyjny – kura kradnie krukowi robaka, wywołując zabawną awanturę.
Za parkanem wśród kur na podwórku
kroczył kruk w purpurowym kapturku,
raptem strasznie zakrakał
i zrobiła się draka,
bo mu kura ukradła robaka.