Rej Mikołaj

Mikołaj Rej

(pseudonim – Ambroży Korczbok Rożek)

( 4 lutego 1505, Żurawno, Ukraina – 1569, Rejowiec)

 

Polski poeta i prozaik okresu renesansu, tłumacz, a także polityk i teolog ewangelicki, wójt urzędowski, poseł na Sejm I Rzeczypospolitej.

Przedstawiciel nurtu szlacheckiego.

Autor sławnego powiedzenia: “A niechaj narodowie wżdy postronni znają, iż Polacy nie gęsi, iż swój język mają”.

Całym swym pisarstwem i działalnością publiczną pozostał wierny temu powiedzeniu, choć w czasach “powszechnej uczoności” nie należał do elity intelektualnej.

Wielokrotnie obdarzany zaufaniem wyborców im mandatem posła na sejm.

Ulubieniec szlachty i króla Zygmunta Starego.

Nie zdobył wykształcenie, bo po prostu nie chciało mu się uczyć, był szeroko oczytanym samoukiem, wielbił Erazma z Rotterdamu.

Człowiek ogromnej energii życiowej, typowy przedstawiciel idei renesansowej pełni życia.

Świetny gospodarz, wielokrotnie powiększył swój majątek, ojciec gromadki dzieci.

Zaliczany jest do radykalnych działaczy reformacyjnych (kalwinista)..

Najbardziej znane utwory:

  • “Krótka rozprawa miedzy trzema osobami, Panem, Wójtem a Plebanem”,
  • “Wizerunek własny żywota człowieka poczciwego, w którym jako we źwierciadle snadnie każdy swe sprawy oględać może”,
  • „Źwierzyniec, w którym rozmaitych stanów, ludzi, źwierząt i ptaków kstałty, przypadki i obyczaje są właśnie wypisane”,
  • „Źwierciadło albo kształt, w którym każdy stan snadnie się może swymi sprawami jako we źwierciadle przypatrzyć”, którego najważniejszą częścią jest “Żywot człowieka poczciwego”,
  • “Kupiec, to jest Kstałt a podobieństwo Sadu Bożego ostatecznego”,
  • “Żywot Józefa z pokolenia żydowskiego”,
  • Postylla”.