- Krótki humorystyczną wierszyk z absurdalną historią szympansa i suszarki.
- Ten próbuje wysuszyć swoje luźne spodnie, ale suszarka odmawia współpracy.
- Wywołuje to irytację bohastera, co wywołuje u bohatera coraz większą irytację.
- Stara się sprzęt nakłonić do działania, poprzez szczypanie, krzyki i szarpania.
- Suszarka odzywa się w końcu określając szympansa gburem.
- Poetka zastosowała zróżnicowane środki stylistyczne, np.
- aliterację „Suszy szympans szarawary”,
- nagromadzenie głosek „sz” i „s”, dzięki czemu tworzy się łamaniec językowy,
- powtórzenia „Susz, susz”, uwydatniające niecierpliwość szympansa, nadające też wypowiedzi rytm.,
- personifikację „Aż suszarka szumi: – Gbur!”, suszarka ma zdolność mówienia i oceniania zachowania,
- onomatopeję „Gburrrrrrrrrrrrr!”, przedłużona głoska „r” naśladuje warkot urządzenia i wzmacnia komizm,
- rymy „nie chce – łechce”, „sznur – gbur”, nadające utworowi melodyjność i ułatwiają zapamiętywanie,
- wyliczenie „szczypie, łechce, wrzeszczy, szarpie”, podkreślające zdenerwowanie bohatera,
- komizm sytuacyjny, obraz szympansa chcącego zmusić suszarkę do pracy ,
- komizm językowy „Suszy szympans szarawary”, wynika z trudnego do wymówienia zestawienia podobnie brzmiących wyrazów.
- Wierszyk w żartobliwy sposób przypomina, że złość, krzyk i niecierpliwość nie pomagają w rozwiązywaniu problemów.
- Nawet najbardziej uporczywe szczypanie czy szarpanie urządzenia nie sprawi, że zacznie ono prawidłowo działać.
- Podsumowanie:
- szympans chciał wysuszyć szarawary, ale zamiast suchego ubrania doczekał się mokrego od złości humoru i wyjątkowo dosadnej opinii suszarki!
Suszy szympans szarawary.
– Susz, susz – szepcze do suszary.
Lecz suszarka suszyć nie chce.
Więc ją szympans szczypie, łechce,
wrzeszczy na nią, szarpie sznur…
Aż suszarka szumi: – Gburrrrrrrrrrrrr!