„Widnokrąg” Wiesław Myśliwski

  • „Widnokrąg” to powieść Wiesława Myśliwskiego wydana w 1996 roku, uhonorowana Nagrodą Literacką Nike.
  • Jest przykładem opowieści o pamięci, dzieciństwie, rodzinie i przemijaniu, a zarazem próbą odtworzenia świata, który istnieje już przede wszystkim we wspomnieniach narratora.
  • Czas akcji to okres dzieciństwa i młodości bohatera przypadające m.in. na okres II wojny światowej i lata powojenne.
  • Pisarz zmusza czytelnika do stawiania pytań związanych z tożsamością, rozumieniem życia i siebie (kim jesteśmy i w jaki sposób przeszłość wpływa na nas).
  • Głównym bohaterem i narratorem (narracja pierwszoosobowa, retrospektywna) jest Piotr.
  • Akcja powieść toczy się w Sandomierzu i okolicach.
  • Wydarzenia:
    • Piotr, już jako dorosły człowiek, powraca pamięcią do dzieciństwa i młodości.
    • Wspomina rodziców, krewnych, sąsiadów, znajomych oraz miejsca i wydarzenia, które ukształtowały jego osobowość.
    • Nie jest to jednak tradycyjna, chronologiczna historia życia.
    • Jedno wspomnienie wywołuje następne.
    • Przeszłość zostaje odtworzona z obrazów, rozmów, przedmiotów, rodzinnych historii i pozornie drobnych wydarzeń.
    • Pamięć nie jest wiernym zapisem wydarzeń.
    • Człowiek po latach interpretuje swoje doświadczenia na nowo i nadaje im inne znaczenia
    • Szczególne znaczenie ma rodzina.
    • Piotr przywołuje postacie matki i ojca, obserwuje relacje między ludźmi i stopniowo zaczyna rozumieć świat dorosłych.
    • Jego dziecięca perspektywa z czasem ustępuje refleksji dojrzałego człowieka.
    • W tle osobistej historii bohatera pojawia się wielka historia – wojna, okupacja i przemiany powojenne.
    • Myśliwski pokazuje ją jednak przede wszystkim poprzez doświadczenia zwykłych ludzi.
  • Tytuł jako symbol:
    • Widnokrąg oznacza dosłownie granicę tego, co człowiek może zobaczyć.
    • W powieści nabiera znaczenia symbolicznego – staje się granicą ludzkiego doświadczenia, poznania i pamięci.
    • Widnokrąg zmienia się wraz z człowiekiem.
    • Im więcej Piotr doświadcza i rozumie, tym szerszy staje się jego własny „horyzont”.