Wpisy

Romantyzm w Polsce [okresy]

Teoretycznie, romantyzm w literaturze rozpoczął się w momencie publikacji przez K. Brodzińskiego broszury „O romantyczności i klasyczności, tudzież o duchu poezji polskiej” (1818). Zainicjowało to spór ideologiczny z klasykami na temat kształtu poezji i jej […]

„Wesele” [rozrachunek z polskimi mitami narodowymi]

Dramat Wyspiańskiego „Wesele” jest tak skonstruowany, że poprzez opis nowinki salonowej (ślub poety – Rydla ze zwykłą chłopką) ukazuje ważne prawdy o ówczesnym społeczeństwie. Poprzez ingerencję sił z zaświatów – widma między weselnikami – ujawniane […]

Rozrachunek z przeszłością i wadami narodowymi w twórczości J. Słowackiego („Kordian”, „Grób Agamemnona”)

J. Słowacki tworzył swój odrębny wzorzec romantyzmu, mając zgoła inne spojrzenie na rzeczywistość narodową i sprawę walki, niż Mickiewicz. Poeta rozumiał, że jednostkowy spór i w ten sposób pozorne ugruntowanie i radykalizm moralny, nie wystarczą […]

Kazimierz Przerwa-Tetmajer [tematy i motywy twórczości]

K. Przerwa-Tetmajer podejmował w swej twórczości tematykę dekadentyzmu. Bohater liryczny jego wierszy, to neurotyk, człowiek rozbity wewnętrznie, bezdogmatowiec i skrajny pesymista. W wierszu „Nie wierzę w nic” poeta mówi: „I jedno tylko zostało pragnienie / […]

Tragedia antyczna

Tragedia antyczna znajduje swój rodowód w greckich świętach na cześć Dionizosa zw. Wielkimi Dionizjami (miejskimi). Odbywającym się wówczas 5, 6-dniowym uroczystościom, towarzyszyły barwne korowody poprzebieranych za kozły z orszaku Dionizosa ludzi, wydających okrzyki – dytyramby […]

Omów klasyczny charakter poezji L. Staffa w 20-leciu międzywojennym

Leopold Staff, to w okresie 20-lecia poeta o ustalonej renomie, do którego twórczości nawiązywali i na której wzorowali się na niej poeci klasycyzujący (np. z kręgu „Skamandra”). Staff debiutował w okresie Młodej Polski tomem „Sny […]

Poezja francuskich symbolistów

Kierunek symbolizmu w poezji narodził się we Francji, a powstał na zasadzie idei stworzonych przez parnasistów (kierunek zakładający obiektywizm opisu wrażeń i uczuć, klasyczne zasady harmonii i ładu, doskonałość formy utworów – tzw. „cyzelowanie formy”. […]