„Życie snem” Pedro Calderon de la Barca

  • Utwór wydany w 1635 (Barok).
  • Gatunkowo to dramat filozoficzny, który stawia pytania: Czy człowiek sam decyduje o swoim losie? Czy można przeciwstawić się przeznaczeniu? Co jest rzeczywistością, a co tylko złudzeniem?
  • Najważniejsze przesłanie utworu można sprowadzić do myśli: nawet jeśli życie przypomina sen, człowiek odpowiada za swoje czyny i powinien wybierać dobro.
  • „Życie snem” jest jednym z najważniejszych dramatów europejskiego baroku, ponieważ doskonale ukazuje charakterystyczne dla epoki poczucie niepewności, nietrwałości świata i trudności w odróżnieniu prawdy od pozoru.
  • Miejscem akcji jest Polska, przedstawiona jednak w sposób umowny i fantastyczny.
  • Głównym bohaterem jest Segismundo (Zygmunt), syn króla Polski Basilia (Bazylego).
  • Władca, kierując się przepowiednią astrologiczną, według której syn ma zostać okrutnym tyranem, każe uwięzić go w odosobnionej wieży.
  • Po latach Basilio postanawia poddać przepowiednię próbie.
  • Zygmunt zostaje przeniesiony na dwór i otrzymuje władzę.
  • Zachowuje się jednak gwałtownie i brutalnie, dlatego ponownie trafia do wieży.
  • Wmawia mu się, że wydarzenia na dworze były jedynie snem.
  • Doświadczenia te prowadzą bohatera do przemiany.
  • Zygmunt zaczyna rozumieć, że skoro człowiek nie może być pewien, czy jego życie jest jawą, czy snem, powinien postępować dobrze niezależnie od okoliczności.