- Ballada – gatunek obejmujący pieśni o charakterze epicko-lirycznym (mieszany, synkretyczny).
- Powstała w średniowieczu w kręgu ludowej kultury angielskiej i szkockiej.
- Rozwijali ją następnie francuscy trubadurzy, wykonywano ją wówczas przy wtórze muzyki.
- Nazwa pochodzi od łacińskiego czasownika ballare = tańczyć, stąd elementy muzyczne w strukturze utworu:
- paralelizm składniowy,
- powtórzenia,
- refreny.
- Narrator przedstawia wydarzenia, udziela też głosu bohaterom.
- Wykazuje silny związek z pieśniami i podaniami ludowymi.
- Zastosowanie znajdują:
- anafory,
- stałe epitety,
- subiektywna narracja,
- ekspresja w wyrażaniu uczuć.
- Narrator zajmuje w balladach pozycję zewnętrzną, choć życzliwą wobec opisywanych zdarzeń, stara się wiele wyjaśniać, choć nie jest wszechwiedzący.
- Bohaterowie utworów tego gatunku są stypizowani i nie mają indywidualnych rysów.
- Ballada romantyczna charakteryzowała się:
- ludowym spojrzeniem na świat,
- ukazaniem problemów moralnych (systemu wartości),
- nastrojowością (rubasznym humorem czy grozą),
- występowaniem sił nadprzyrodzonych.