Potocki Wacław

Wacław Potocki

(1625, Wola Łużańska – 9 sierpnia 1696, Łużna)

Jeden z głównych twórców barokowych w Polsce,

Poeta, epik, satyryk i moralista.

Pochodził ze średniozamożnej małopolskiej szlachty. Prowadził życie ziemiańskie w odziedziczonym po ojcu rodzinnym majątku Łużna.

Nie miał gruntownego wykształcenia, ale sam bardzo dużo się uczył.

Jako arianin kształcił się w duchu patriotyzmu i tolerancji religijnej. Jako innowierca nie mógł studiować,  ale sam bardzo dużo się uczył.

Interesował się polityką, sprawował  stanowiska:

  • sędziego  skarbowego,
  • podstarosty bieckiego,
  • sędziego grodzkiego bieckiego,
  • podczaszego krakowskiego.

W swej poezji prezentował idee bliskie sarmatom, stosował koncept.

Tworzy fraszki, pieśni i dzieła epickie.

Wiersze Potockiego pisane są językiem niewyszukanym, ale żywym i obrazowym, świadczącym o dobrej znajomości polszczyzny i technicznych umiejętnościach uprawiania poezji.

Pisał wiele, ale jego utwory po raz pierwszy wydano dopiero w 1911 roku.

Najważniejsze z jego utworów to:

Wiersze

  • „Nierządem Polska stoi”,
  • „Pospolite ruszenie”,
  • „Zbytki polskie”.

Fraszki

  • „Ogród fraszek”,
  • „Moralia”.

Epopeja

  • „Transakcja wojny chocimskiej”.