Od słowa do słowa

Zabawny wiersz z  fajerwerkiem  brzmień. Stanowi świetną zabawę fonetyczną, geograficzną i przyrodniczą. N. Strzałkowska stosuje świadomie pewne zabiegi, dzięki którym utwór syczy, piszczy, brzęczy i świszczy, a czytelnik stara się utrzymać tempo.: dwuznaki sz, cz, ż, […]

Wiersz ma charakter humorystyczno-opisowy. Prezentuje grę językową . Poszczególne wersy sugerują dynamiczną, niemal heroiczną scenę: „chyży rumak” pędzący przez przestrzeń („Przez Hrubieszów do Trzebieży”). Czytelnik spodziewa się obrazu konia – symbolu siły, szybkości i patosu. […]

„Szczeniak” ma charakter utworu logopedyczno-ludycznego. Jego  głównym celem jest zabawa językiem i brzmieniem. To tzw.  łamaczy językowych,  specjalnie skomponowany tak, by utrudniać poprawną artykulację, a jednocześnie bawić czytelnika. W tekście  dominują głoski sz, szcz, cz, […]

Wiersz jest doskonałym przykładem żartobliwej poezji językowej. Podmiotem lirycznym jest narrator-obserwator, który z humorem opisuje perypetie tytułowego „typa”. Wiersz ma lekki, zabawny, rytmiczny nastrój. bawi się językiem jak instrumentem – rytm przypomina dziecięcą wyliczankę lub […]

Wiersz „Grzeczna dama” to pełna humoru i dźwiękonaśladowczych zabaw historyjka o eleganckiej pani, której spokój zakłóca brzuchomówca – artysta potrafiący „mówić brzuchem”. W utworze pojawia się cała gama dźwięków: brzdęk, bzyczenie, skrzypienie czy dzwonienie, co […]

Wierszyk Małgorzaty Strzałkowskiej ma formę lekkiej, rymowanej, humorystycznej mini-bajki z morałem. Opowiada o małej muszce, która marzy o różowych nóżkach i próbuje osiągnąć cel za pomocą magii – różdżki wróżki. Mimo wysiłków efekt się nie […]

Kolejny przykład krótkiego łamańca językowego  Małgorzaty Strzałkowskiej. Czytelnik znajdzie w nim rytm, powtórzenia i nagromadzenie podobnie brzmiących sylab zmuszają czytającego do skupienia i uważności, a jednocześnie bawią Utwór opiera się na grze słownej, powtarzalności oraz […]