Rodzaje i gatunki literackie, poetyka

Pojęcie odnosi się do literatury. Stanowi technikę budowy utworu. Realizuje się dzięki skojarzeniom. Jeden obraz wywołuje następny. Taki zabieg stosowany jest również w sztuce filmowej.

Średniowieczny gatunek dramatyczny łączący myśl teologiczną z dydaktyzmem. Postacie występujące w moralitecie, często alegorie lub personifikacje ludzkich cnót i występków. Uczestniczyły w psychomachii, w której stawką było zbawienie duszy. Bohater moralitetu często nie był konkretną […]

Motywy typowe dla gatunku bukoliki, tj. sielanki. Najczęściej były to: arkadyjski krajobraz wsi, łąki, zalesione wzgórza, pasterze pasący owce, grajkowie wiejscy grający na prostych instrumentach.

To jest bardzo trudny gatunek ta mowa noblowska. Nie każdy może ją uprawiać (Olga Tokarczuk).

Ważny element utworu Zadaniem jest oddanie nastroju utworu. Chodzi o uchwycenie ulotności chwili, zasugerowanie jej tonacji bez nazywania wprost.

Popularny w literaturze staropolskiej krótki (najczęściej dwuwierszowy) utwór poetycki. Podkreślał wartości duchowo-moralne zmarłej osoby. W literaturze późniejszej nagrobek utracił swe pierwotne znaczenie i bardzo często przybierał charakter satyryczny.

Narracja odautorska to opowieść prowadzona przez trzecioosobowego  narratora, który nie należy do świata przedstawionego i jest obdarzony  wieloma kompetencjami, przede wszystkim jest wszechwiedzący i wszechobecny. Wypowiada swoje opinie, sugeruje czytelnikowi ocenę zdarzeń i postaci. Używa […]

Jest to opowieść prowadzona przez trzecioosobowego narratora. Narrator przyjmuje punkt widzenia bohatera powieściowego. Narrator ogląda to samo, co postać. Podobnie postrzega rzeczywistość i ludzi, mówi także ich językiem. Ten sposób wprowadzania  myśli i uczuć bohatera […]

Nastrój wiersza to odzwierciedlenie emocji w utworze poetyckim. Są to uczucia, jakie towarzyszą osobie mówiącej w utworze.

Jeden z najbardziej znanych motywów horacjańskich.  Źródło toposu nieśmiertelności poety (artysty). Wynika z przekonania, że trwałość sztuki zapewnia wieczną pamięć o twórcy. Topos poezji zapewniającej nieśmiertelność znany był już w antyku. Wystarczy wymienić Homera i […]