Epoki

Romantycy cenili sobie swobodę artystyczna. Sięgali po wzory pogardzane przez twórców oświecenia. Tworzywem, który polubili były pieśni gminne, tj. ludowe teksty znane od wieków i przekazywane ustnie. Były to np. bajki, legendy, opowieści starych wiejskich […]

Romantycy przypisywali tekstom ludowym wiele wartości. Postrzegali je jako najbardziej autentyczne i narodowe. Podkreślali, że  powstawały spontanicznie, anonimowo, a ponieważ przekazywano je w formie ustnej – nie podlegały żadnym o0bcym wpływom literackim. Sądzono też, że […]

Z łaciny oznacza grę, zabawę. Cecha różnych zjawisk kultury popularnej. Oznacza spontaniczne służenie zabawie. Przedstawia sposoby spędzania czasu wolnego. Zabawy ludyczne są kontrastowe wobec oficjalnego nurtu. Ludyczność wiązana jest także z gatunkami literackimi.

Językiem europejskiego średniowiecza była łacina. W tym  języku powstały pierwsze dzieła literatury średniowiecznej. Literatura religijna aż do końca epoki była w przeważającej mierze łacińska. Twórczość w językach narodowych pojawiła się dopiero w dojrzałym średniowieczu. Z […]

Łacińska liryka towarzyszyła zarówno liturgii jak i pozaliturgicznym przejawom kultu. Obrzędom służyły: hymny– najstarszy z gatunków liryki średniowiecznej, utwory złożone ze strof o stałej melodii, śpiewane w toku oficjum brewiarzowego, sekwencje– pieśni o parzystym układzie […]

René   François Ghislain Magritte (21 listopada 1898, Lessines, Belgia –  15 sierpnia 1967, Schaerbeek) Belgijski malarz, surrealista. Tematem jego obrazów są bardzo często marzenia senne. Jego sztuka pozwala dostrzec ukryty wymiar codzienności. Odwołuje się do […]

Różnorodna tematyka. Zastosowanie światłocienia, perspektywy, bogatej kolorystyki, otwartej kompozycji i dynamiki. Przedstawiciele: Peter Paul Rubens (Cierniem ukoronowanie, Sąd Ostateczny), Anton van Dyck (portrety, malarz Karola I, króla Anglii), Rembrandt van Rijn (Nocna straż, Saskia, Anatomia […]

Przedmiotem zainteresowania malarzy XVIII wieku było życie ich własnej epoki, pokazywane z różnej perspektywy. Dzięki temu powstały arcydzieła ilustrujące frywolne sceny dworskie, realistyczne  studia malarskie i bezlitosne satyry. Sztuka zeszła na ziemię, a przepych i […]

Jedna z odmian prozy realistycznej XX wieku. Pojawiła się po roku 1956. Oznaczała się stylem świadomie zbliżonym do mowy potocznej, a nawet języka ludzi wywodzących się z marginesu społecznego. Taki też często był rodowód bohaterów […]

Charakterystyczny sposób budowania wypowiedzi literackiej (prozatorskiej, poetyckiej). Odbierany jest jako skrajny, przesadny, a jednocześnie będący stałą charakterystyczną cechą danego twórcy. Niekiedy mówi się o manierze literackiej całej epoki.