Różne formy wypowiedzi pisemnych i ustnych

List Pamiętnik Charakterystyczne cechy: miejscowość, data, nagłówek,  używanie zwrotów grzecznościowych, podpis , dopisek (Ps.). Adresat to konkretna osoba, wymieniona w nagłówku. Narracja jest prowadzona w I osobie, przeplatana zwrotami do adresata, w II osobie. List […]

List prywatny i jego charakterystyczne cechy: Forma Podstawową formą wypowiedzi w liście jest monolog, skierowany do konkretnego odbiorcy, List wiąże elementy innych form wypowiedzi, wśród których warto wymienić i zapamiętać: opowiadania (np. zdarzenia przedstawiane przez […]

List to rodzaj komunikatu, przekazanego w formie pisemnej. Tak jak w każdym akcie komunikacji, list także ma nadawcę i adresata, którzy używają wspólnego kodu. Kodem jest język, ale także i zwroty grzecznościowe, typowe dla tej […]

Utwór wierszowany o charakterze lirycznym i epickim. Ma  charakter listu do fikcyjnego lub rzeczywistego odbiorcy. Może mieć zabarwienie dydaktyczno-moralizatorskim, satyryczne, filozoficzne  i inne. List tego typu odbija także stosunek nadawcy do adresata. Pojawiał się w […]

Forma modlitwy. Refrenowo powraca w niej stały akcent błagalny („zmiłuj się nad nami”). Bardzo często poddawana przeróbkom i wykorzystywana w twórczości poetyckiej. Dotyczy to zwłaszcza poezji religijnej.

Określenie będące odpowiednikiem greckiego pojęcia topoi, które bywa przez różne szkoły używane w miejsce właśnie loci comunes. Dosłownie znaczy miejsce wspólne. Określenie pochodzi z retoryki antycznej i oznacza typowe sposoby wypowiedzi, argumentacji, polemiki. Są to […]

Odmiana języka łacińskiego, używanego w okresie średniowiecza przez niewykształconych mnichów, zanieczyszczonego elementami języków narodowych. Popularna nazwa współczesnej odmiany języka potocznego, obfitującego w liczne wulgaryzmy., niekiedy nazywana łaciną podwórkową.

Potoczna nazwa języka łacińskiego, której używano na renter Imperium Rzymskiego między I wiekiem p.n.e. a I wiekiem n.e. Łacina ludowa, stopniowo, na skutek normalnego rozwoju języka, coraz dalej odchodziła od ideałów sztucznie utrzymywanej łaciny klasycznej. […]

Wykształcona odmiana łaciny. Używana w mowie i piśmie państwa rzymskiego w okresie między Ia V wiekiem n.e. Wyróżniała się zachwianiem proporcji budowy zdania. Mówi sie o pewnym skażeniu słownictwa oraz tendencjach do ozdobności podporządkowania prozy […]

Odmiana łaciny używana na terenie zachodniej, środkowej oraz południowej Europy. Postrzegana jako uniwersalny, międzynarodowy język literacki, naukowy i urzędowy. Wyróżniała się znacznymi zmianami w stosunku do antycznego wzorca łaciny złotej. Była mocno zanieczyszczona elementami różnych […]