Epoki

Tragizm nowożytny, tragizm inspirowany koncepcjami filozoficznymi G.W.F. Hegla, rozumiany jako wybór między równorzędnymi, choć wykluczającymi się wartościami.

Grupa francuskich poetów i kompozytorów. Działali w północnej Francji od XII do XIV wieku. Uprawiali poezję epicką tzw. chansons de geste (pieśni o bohaterskich czynach,  poematy rycerskie mówiące o przygodach historycznych i legendarnych bohaterów). Tworzyli […]

Bogactwo i różnorodność propozycji postulowanych w literaturze i kulturze Młodej Polski powodowały złożoność i niejednolitość tego interesującego okresu. Do trwałych wartości epoki zaliczyć trzeba przejawiającą się w życiu i sztuce postawę buntu młodości przeciw temu, […]

Turpizm to prąd w poezji, którego rozwój przypada na przełom lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych. Pojęcie wprowadzone przez Juliana Przybosia w słynnej „Odzie do turpistów” i odnoszące się do jednej z tendencji poetyckich, jaka pojawiła się  po […]

Pisarze modernistyczni poszukiwali nowych atrakcyjnych tematów. Sięgali bardzo często do kultur pozaeuropejskich. Szczególnie chętnie spoglądali na kulturę Dalekiego Wschodu i Afryki. Fascynacja odmiennością nie zawsze jednak oznaczała jej akceptację. Często zaciekawieniu towarzyszyły lęk i niezrozumienie. […]

Twórcy tragedii nowożytnej: Wiliam Szekspir 1564-1616), Anglik. Christopher Marlowe (1564-1593), Anglik. Lope de Bega (1562-1635), Hiszpan. Pedro Calderon (1600-1681), Hiszpan. Jan Kochanowski (1530-1584), Polak.

Bohater werteryczny, bohater Goethego z „Cierpień młodego Wertera”, pierwowzór wielu kolejnych romantyków (bohaterów), a także reprezentant postaw  życiowych, które przyjmowali wówczas młodzi ludzie, nieszczęśliwie zakochani, w miłości upatrujący jedyny cel życia. Był też inspiracją dla […]

Nazwę należy skojarzyć z tyrtajosem, poetą greckim. Swoimi utworami zachęcał do walki. Aktywna forma walki. Działania zachęcające do walki. Poezja tego typu powstawała w chwili zrywów narodowych (powstania, legiony). Przykladem tego typu twórczosci jest „Mazurek […]

Typ konstrukcji lirycznej zaproponowany przez Tadeusza Peipera (1891-1969) w ramach praktyki poetyckiej Awangardy (krakowskiej). Występował w literaturze już we wcześniejszych epokach. Peiper nadał mu jednak sens teoretyczno-programowy. Istota układu rozkwitania  sprowadzała się do powtarzalności w […]